ببخشیدبدون سلام شروع کردم اعصاب نمیزارند واسه آدم آخه.

پست امروزم خیلی طولانیه و فقط برای دوستاییکه حوصلشون میکشه تاآخربخونند وشایدبتونند به عنوان یه خارج ازگود درگیری من و بهترببینند وبدون نصیحت شایدبتونند راهنماییم کنندویاراه حلی نشونم بدند یا حتی درکم کنند

این چندروزه همش باپرنیان سرکلاس رفتنهاش درگیرم.اون سرسوزن انرژی و حوصله باقی مونده رو هم این دختره داره ازبین میبره.

قضیه ازاون جاشروع شدکه وقتی میخواستم کلاس شناثبت نامش کنم استخرموردنظر ظرفیتش تکمیل شده بود.کلاس ایروبیک رو ثبت نام کردیم و به توصیه یه نفررفتم پیش مدیریت شایدبتونم واسه شناهم کاری بکنم.خب مسلما از خانم مدیر مربوطه انکاروازمن اصرار که حالا یه نفره و اجازه ثبت نام بدیدو...

درنهایت وقتی قیافه مظلوم پرنیان و دید گفت شنبه ساعت ۱۱ بیا ببینم ظرفیت اون سانس چندنفره وشایدبشه کاری کرد.گفت وسایل هم همراهش باشه که اگه جابودبپره توآب.

اگه این ساعت میشدعالی بودچون ایروبیک هم تا۱۱.۱۵ بود وبعدش میتونست بره سالن بغلی شنا.

خلاصه شنبه باروبندیل به دست و باکلی ذوق وشوق پرنیان وتشکرش ومامان دوستت دارم وممنونم راه افتادیم ورفتیم باشگاه.

پرنیان و گذاشتم کلاس وخودم رفتم ببینم برنامه استخرچی میشه.البته قبلش هم کلی ازجانب پرنیان سفارش شدم که پایین بمونم و نرم جلوی کلاس تاخودش بیادپایین.

رفتم پیش خانوم مدیریت و نزدیک ۴۵دقیقه ازاین اتاق به اون اتاق و مسخره بازیهای معمول.تااینکه اجازه ثبت نام و گرفتم و پول ریختم و...تازه به لطف پیگیری من خانومه متوجه شد که اااا هنوزچندنفری ظرفیت دارند.

بعدازتمومی کلاس ایروبیک رفتیم استخرو چون کلاه همراه نداشتیم مایوتنش کردم و سفارش کردم همونجا پیش متصدی کمدهابمونه تاازبالا براش کلاه و عینک بگیرم.اومدم بالا و دیدم وای پولم تموم شده و عابربانک همراهم نیست و همچنین موبایل.خوشبختانه باخونه خودمون فاصله بسیارکمه.سریع اومدم خونه و پول برداشتم و امیرسریع رسوندم باشگاه و وسایل وخریدم و رفتم پاین که دیدم وااااااای پرنیان گریون نشسته و دوسه نفری هم دورش.نگو چون دیرکرده بودم ترسیده بود که من دیگه رفتم یاشایدهم محیط جدید کمی براش ترسناک بود.چون قبلا وقتی مهدمیرفت گاهی پیش اومده بودکه دیرمیرسیدیم و پیش مدیرمهدمنتظرمیموند.

خلاصه آرومش کردم فرستادمش توآب. خودم هم اومدم توپارک پیش امیرکه مامان و آوارده بود و خودش میخواست بره سرکار.تااینجاخیلی خوب بود وبااینکه کلی دوندگی کرده بودم ولی راضی بودم چون هم کارمون درست شدهم اینکه شانسی ساعتها کاملا باهم جوربود و با ساعت کارامیرمنطبق و......

شانسم اونروزدوباره چنددقیقه دیررسیدم دنبال پرنیان و اون هم که ازقبل زمینه داشت باززده بودزیرگریه وترسیده بودکه من جاگذاشتمش.آرومش کردم واومدیم پیش مامان و پرنیان هم کل ازکلاسهاش راضی بودوبهش خوش گذشته بود و دوتاحرکت یادگرفته بود وکلی تعریف میکرد.

اماااااا

گویااون ترس تو وجودش مونده.چون جلسه بعد که میخواستیم بریم شروع کردبه بهونه گیری.منم اصلابه روی خودم نیاوردم وتوجهی نکردم ورفتیم باشگاه .کلاس ورزشش رو درحالی رفت که تالحظه آخرمدام داشت میگفت تورو خداجایی نرو و همین جاژشت دربمون وخلاصه باچشمای اشک آلود رفت تو کلاس.بعدازایروبیک هم وقتی رفتیم استخرشروع کردبه التماسهای جگرخراش که توروخدانرم استخر.وقول میدم دفعه دیگه بیام و دیگه نگم نمیام و....

یه ربعی سعی کردم قانعش کنم اما اصلاراضی نمیشد.دیگه عصبانی شدم وباهمون حال عصبانی گفتم عیب نداره .اومدیم بیرون و تاخونه اصلا باهاش حرف نزدم خودش هم هیچی نمیگفت.به امیرهم سفارش کردم اصلا درموردکلاسها چیزی ازش نپرسه وبه روی خودش نیاره.فرداش سرناهارشروع کردم باهاش حرف زدن ودلیل نرفتن و ترسش و پرسیدن.که گفت میترسه توآب غرق بشه و استخرشلوغ بوده و خاله مهنازولش کرده و....

سعی کردم با اطمینان دادن و حرف قانعش کنم.موقتاراضی شد .

جلسه سوم هم باکمی بهانه گیری شروع شدوکلاس اول رو رفت و کلاس دوم روخواست بهونه بیاره وقول وقرارالکی بده که دوباره بندازه دفعه دیگه که فرصت حرف بهش ندادم وسریع آماده ش کردم و فرستادمش تو.

همونجا هم نشستم و مامان رو هم بااینکه دمای راهروی اونجاخیلی دم کرده بود آواردم پیش خودم.

خلاصه اونروز هم گویا انقدراسترس رفتن من رو داشته که یه ربع زودتراز مربیشون اجازه گرفته و اومده بودبیرون ویه لحظه که منوتورختکن ندیده بود گریه رو شروع کرده بودتااومدتو اتاق ورودی و من و دید.منم بازخیلی به روی خودم نیاواردم .

واما امروزکه جلسه چهارم بود.ازدیروزبهونه گیری هاشروع شدحتی گاهی میدیدم داره واسه خودش گریه میکنه ونمیدونم کلمه کنسل روازکجایادگرفته که همش میگفت مامان کلاسام کنسله ومن دیگه نمیرم. شب دوباره باناراحتی و بدون حرف زدن باهاش خوابیدوصبح که بیدارش کردم خیلی مصرانه گفت نمیخوام برم وگریه رو شروع کرد.اول باامیرسعی کردیم باوعده و وعیدراضیش کنیم امانشد.دیگه حسابی عصبانی شدم .خدامیدونه باشرایط موجودکلاس بردنهای پرنیان چقدرانرژی میگیره ازم .همش بایدبدوبدوکنم.به این برس به اون برس ...واین رفتارها دیگه خارج ازتحملم بود.بهش گفتم پرنیان اگه کلاسهات رو نری ازهمه چیزمحرومی.ازرفتن به اتاقت .کارتون دیدن .بیرون رفتن و همه چیز.گفت باشه عیب نداره .امیرهم به پشتیبانی ازمن دراومدوحرفای من وتکرارکرد.

ازاونجایی که این دخترخیلی غدومغرور (ارثیه مادریه)تشریف دارنداصلابه روی خودش نیاواردحتی یه جاهایی که کم محلیهای مارومیدید شروع میکردواسه خودش شعرخوندن وبی تفاوت بودن.ظهردوساعتی خوابیدیم و عصرکه بیدارشدفکرمیکردکه مثل همیشه ست که ناراحتیم باگذشت زمان ازبین بره.ووقتی دیدنه همچنان ادامه داره ازغروب به اونورغصه میخورد وگاهی اشک میریخت وحرفایی میزد که دلم براش کباب میشد

فکرمیکردامیرکه برگرده حداقل امیرکوتاه میاداما امیرهم که اومدهمونطوربود.هردومون داریم براش هلاک میشیم اما نمیخوام زیرحرف خودمون بزنیم.ازطرفی میترسم این کارباعث بشه توروحیه ش تاثیربدبزاره

 حالاموندم واقعاچه کنم.البته کم جسارتی پرنیان و ترسهاش مساله ای هست که ما باهاش همیشه درگیریم و توصیه های روانشناس مهدهم خیلی موثرنبوده و همیشه نگران ااینم که درآینده روش بمونه.مشکلی که خودمن همیشه داشتم.

ودراین میان کلاس موسیقی رو کاملاپذیرفته والبته باهمون سفارشها ونگرانیها میره سرکلاس.